Daarnet reed er een kind in een mini-Hummer door de straat.
Het moet toch niet gekker worden.

Vergeleken met gisteren voel ik mij stukken beter. Ik heb alleen nog last van een verstopte neus en wat kortademigheid (maar we weten allemaal dat dat waarschijnlijk een andere oorzaak heeft). 

Nu lonkt de H&M. Op tien minuutjes lopen van mijn huis. Op de tafel liggen allemaal H&M-bonnen die ik van vriendjes en vriendinnetjes voor mijn verjaardag heb gekregen. Gratis winkelen. Nieuwe kleren. Nieuwe sierraden.

Alleen al bij de gedachte begin ik te kwijlen.

Het enige jammere is dat ik het eigenlijk niet kan maken om nu weg te gaan. Het huis is vies en R. heeft overduidelijk 'zijn aandeel' al geleverd toen ik ziek was (koken, wassen, opruimen). Nu is het mijn beurt (afwassen, stofzuigen, de wc schoonmaken), maar ik wil ZO graag winkelen.

Het is het vakantiedilemma.

Ik ben ziek. Verschrikkelijk ziek.

Ik heb al meer dan drie dagen koorts. Ik hoor niets, want mijn oren zitten dicht. Ik zie niks, want er stromen tranen uit mijn ogen. Ik ruik (en daarmee proef) niks, want mijn neus en voorhoofd zitten vol met keihard snot (het doet gewoon pijn!).

Ik heb een paar dagen op bed gelegen en ik ben zelfs niet uit geweest gisteravond. Ik heb gewoon NIKS gedaan op zaterdagavond, maar het kon niet anders. Ik kon niet eens meer naar mijn bed lopen. Vanochtend wilde ik verandering in de situatie brengen. Hop, uit bed en eten maken en alle mailtjes uit mijn uitpuilende inbox beantwoorden en de was doen (dat moest gewoon gebeuren).

Het was teveel inspanning en nu hang ik onderuit gezakt op mijn bureaustoel.
WANNEER STOPT DIT?!

Ik heb (voor de 2309823002934ste keer) weer veel te lang niet geschreven.
Om eerlijk te zijn heb ik ook niet veel te vertellen, behalve dat ik op oorlogspad ben sinds het begin van deze week.

Voor het eerst in mijn gehele schoolcarrixe8re heb ik ruzie met een leraar. Of beter gezegd, een lerares in dit geval. Afgelopen maandag schreeuwden we naar elkaar, omdat zij mijn verslag heeft afgekeurd. Het was zxf3 onterecht (dat is een lang verhaal dat ik jullie maar zal besparen, maar geloof me: het was echt onterecht) dat ik stond te trillen op mijn benen van woede en mijn haar overeind stond. Na een hele lange discussie riep ik: 'IK BEN HIER KLAAR MEE!'

Waarop de lerares schreeuwde: 'GOED! GA MAAR EEN KLACHT INDIENEN! DAN VECHTEN WE HET OP DIE MANIER WEL UIT.'

Op weg naar huis was ik zo van slag, dat ik vergat uit te stappen bij het eindstation van de metro. Ik raakte in paniek en de metro reed verder naar de plaats-waar-alle-metro's-opgeslagen-worden. Ik bonkte op de ramen dat ik eruit wilde, maar dat hielp natuurlijk niets. Toen zag ik de noodrem. Maar boven de noodrem stond 'misbruik wordt gestraft' en dus durfde ik er niet aan te trekken. Uiteindelijk stopte de metro en de deuren gingen open. Ik rende naar buiten en daar stonden twee mannen met papierprikkers, die uiteindelijk mijn redding betekenden.

Inmiddels heb ik de oorlog met de lerares voortgezet en ben ik begonnen aan een klachtenbrief. Volgende week maandag kom ik in een harnas naar school en dan zal ik haar eens wat laten zien. Kom maar op, trut!

Deze week ben ik twintig geworden. Dat wisten jullie niet, hxe8?

Het was best een emotioneel moment, want nu zal ik nooit meer 'in de tien' zitten. Tenzij ik honderdentien word, maar dat lijkt mij met mijn manier van leven niet haalbaar. Ik sport niet en ik eet nooit fruit en ik drink veel RedBull (op een dag was ik klaar met de koffie).

Nu ben ik dus xe9cht volwassen. Ik mag naar Die Vreselijke Discotheek In De Buurt Die Alleen Twintigjarigen Binnenlaat en als ik nu een kind krijg ben ik in ieder geval geen tienermoeder, maar een echte mama. Ik heb met mijn lieve vriendinnetjes en vriendjes mijn verjaardag gevierd met wodka lime en rosxe9 bier en deze week nog veel bezoekjes voor de boeg van (schoon)familie. In de vensterbank en op de tv-kast staan nu allemaal lieve cadeaus en mooie woorden en daar wil ik iedereen bij deze heel erg voor bedanken.

Verder heb ik gister besloten dat ik een tatoeage wil. R. heeft zijn hoofd geschud en vindt het een slecht idee, maar ik weet het zeker. Ik heb er lang en goed en verstandig over nagedacht. Ik weet ook al welke afbeelding ik wil, alleen de plek is nog onzeker. Het wordt mijn rechtervoet of mijn linkeronderarm. Op mijn rug vind ik het stom, dan kan ik mijn eigen tatoege niet zien. En mijn buik of tieten zijn risicogebieden (kilo's die erbij komen of eraf gaan met als gevolg dat de hele tattoo uitlubbert). Mijn onderarm is ook wel een risico, dat kan je immers nooit verbergen. Maar wel de mooiste plek. Mijn voet kan ik wel verbergen, maar ik heb helemaal geen mooie voeten.

Als ik eruit ben, laat ik het jullie weten!

De hele week hield ik mij voor om vandaag iets te schrijven.
Maar eigenlijk heb ik niets om over te schrijven.

Vanaf zondag heb ik net-geen-griep. Ik heb keelpijn en er kriebelt iets in mijn neus en het voelt alsof er wattenschijfjes in mijn hoofd zitten, maar het wordt niet erger en ook niet minder. Maandag belandde ik in een chagrijnige bui. Maandagochtend verpestte ik namelijk twee tentamens. Ik had goed geleerd (echt waar!), maar dat maakte niets uit.
Het was gewoon te moeilijk.

Om mezelf op te vrolijken, ging ik op maandagmiddag naar de H&M. Ik vier aanstaande zaterdag mijn verjaardag met vrienden en besloot een leuk jurkje te kopen voor die avond. Maar niets paste goed en ik wilde ook helemaal geen geel jurkje (er hingen veel gele jurkjes) en ik werd alleen maar chagrijniger.

Uiteindelijk kocht ik een ring met een roze steen, terwijl ik ook helemaal niet van roze houd.

's Avonds kwam mijn vriendin C. gelukkig mijn ellendige dag redden. Samen kookten we en het was eigenlijk best wel lekker. Daarna gingen we baantjes zwemmen, zoals we altijd doen op de maandagavond. Een vieze man in het zwembad kneep tot twee keer toe onder water in mijn bil en bleef toen hangen bij het trappetje. We durfden niet meer via het trappetje het zwembad uit te gaan en dus bleven we maar zwemmen. We waren in ieder geval erg sportief bezig dankzij de vieze man, want normaal zwemmen we vijfentwintig minuutjes en vertrekken we daarna naar de MacDonalds voor een ijsje.

Gisteren heb ik verspild met slapen en spelletjes. En vandaag zal ik toch echt mijn tijd moeten besteden aan twee grote verslagen en mijn laatste tentamen.
Maar ik wil niet meer, ik ben gedemotiveerd. Ik heb geen leuk jurkje voor zaterdagavond, mijn haar zit gek en ik heb toch al twee tentamens verpest.

Ik heb overigens wel een leuk liedje gevonden:
 

Na alle stukjes op mijn blog (zie de hyperlinkjes) over autorijden is het mij vandaag dan eindelijk gelukt: ik ben GESLAAGD voor mijn rijexamen!

Allemaal even applaudiseren alstublieft.

Ik denk dat ik de glimlach niet meer van mijn gezicht krijg. Na anderhalf jaar ploeteren met mijn Peter-Stuyvesant-rokende-en-PVV-liefhebbende rijleraar is het dan txf3ch gelukt. Mijn rijleraar werd bijna emotioneel tijdens de uitslag en ik bibberde op mijn stoel en was er heilig van overtuigd dat ik gezakt was.

Het examen zelf ging namelijk helemaal niet zo goed, maar mijn examinator R. was een toffe peer. Dat zeg ik echt niet alleen omdat ik geslaagd ben (tijdens het vorige examen had ik dezelfde examinator en toen ben ik -vanzelfsprekend- gezakt), maar omdat het echt gezellig was in de auto. Hij beloofde zelfs mijn weblog te lezen.

En dat terwijl ik het CBR eigenlijk een corrupte en schofterige instelling vind. En dat blijf ik ook vinden. Maar ik ben wel geslaagd!

Voor alle Amsterdammers, Haarlemmers, Maastrichtenaren en Enschedenaren spijt het mij erg. Maar mijn hart ligt in Rotterdam. Gisteren scheen er de zon en liep ik door het centrum en bedacht ik me dat ik nergens anders zou willen zijn.

Rotterdam heeft ook een mooie boekenwinkel. Stiekem houd ik wel van lezen (saai hxe8) en de fijnste geuren vind ik die van gloednieuwe en heel oude boeken. Dus ging ik op deze mooie dag naar de boekenwinkel. Op de muziekafdeling (er zijn niet alleen boeken) draaiden ze xe9chte muziek en stonden mannen met lang grijs haar. Een verdieping hoger rook ik koffie en toen was het plaatje helemaal af en was ik zo verliefd op de winkel, dat ik er kriebels van kreeg in mijn buik.
Stiekem ben ik best een romanticus.

Ik bestelde een boek op de tweede verdieping en liep een trap af. Toen liep er plots een jongen naast mij. Hij was een student, misschien een paar jaar ouder dan ik. Hij zei iets tegen mij.

x91Hallo! Dit is voor jou!x92

Hij gaf mij een blaadje en rende toen hard weg. Op het blaadje stond x91Je ziet er fantastisch uit! Mail me!x92. Bovenaan stond een e-mailadres. Het leek wel een scxe8ne uit x91Youx92ve got mailx92. Of uit een andere film. Het klinkt erg suf nu ik het zo schrijf, maar het was best een bijzonder moment daar in mijn favoriete boekenwinkel.

Mijn klasgenote S. zei later: x91Dat doet hij vast de hele dag!x92 Toen vloog de magie een beetje weg. Uiteraard heb ik niets van me laten horen. Want de mooiste romantiek ligt toch thuis. Bij R.

Het openbaar vervoer blijft een oneindige bron van inspiratie.

Gisterochtend zat ik om half acht in de metro en achter mij zat een jongen die ik wel eens op school had gezien, met een kaal hoofd en een lippiercing. Naast hem zat een meisje van mijn leeftijd en ze vertelde hem al haar wilde verhalen met een hete aardappel in haar keel. 

'Jxe2h, het begon met roken en toen met blowen en toen met een pilletje, hxe8.'

'Hmhm… Haha!'

'Jxe2h en toen was ik op mijn dertiende al verslaafd aan XTC. Toen heb ik gewoon twee weken in de detox gezeten.'

'Oh!'

'Ja, ik ben gewoon hxe9xe9xe9xe9lemaal afgekickt op mijn veertieneneenhalfde. Ik heb mijzelf twee weken opgesloten thuis en dat was ECHT afzien gewoon. Ik ben gestopt met drank, roken en XTC. Maar ja, dat roken doe ik nu txf3ch weer. HAHA!'

'Haha! Nou, heftig hoor!'

'Ga jij nog op vakantie?'

'Ik weet het niet…'

'Nouuuuuu, ik ga naar Miami. Maar jxe2, gezien de vorige vakanties…'

'Wat was daar dan mee?'

'Nou, toen was ik elke dag COMPLEET wasted gewoon! Toen heb ik met Kevin, Steven en de rest van de jongens gezoend. Oh, en ook met Anne.'

'Nou…'

 
One pill makes you larger,
And one pill makes you small.
And the ones that mother gives you,
Don't do anything at all.
(…)

Een van de allerergste dingen die mij kon overkomen (niet het ergste, want dat zou overdreven zijn), is mij vandaag overkomen. Het klinkt misschien een beetje flauw, maar ik ben mijn kettinkje verloren.

Ik huil al de hele dag. En waarom? Het is maar een kettinkje. Maar ik droeg het zo trouw de afgelopen jaren. En terwijl alles die afgelopen jaren is veranderd, is het kettinkje altijd gebleven. Het was een zilver kettinkje, met twee hangertjes eraan. De hangertjes waren handjes van Fatima (voor diegene die niet weten wat het is, post ik een afbeelding hieronder). Die kan je tegenwoordig overal kopen, denk ik.

Maar ik ben ontroostbaar. Mijn meest dierbare bezit is weg. Zelfs R. vindt het heel erg. Misschien vinden jullie me nu wel oppervlakkig en zeggen jullie 'dat is toch niet het ergste wat je kan overkomen?'. En jullie hebben dan ook wel gelijk.

Maar toch. 

 
I know a girl with a hole in her heart,
she said infinity is a great place to start.